“20 წლის ემიგრაციაში გავხდი, ქვრივი და შვილმკვდარი… დიახ, მე მოხუცებს ვბან, მაგრამ არ მრცხვენია!” - ემიგრანტი საბერძნეთიდან

საბერძნეთის ქართველი ემიგრანტების ჯგუფში, სალი ირემაძე, ნათია სალაძის პოსტს აქვეყნებს, რომელიც ბევრ ემიგრანტს და არა მხოლოდ, გაუღვივებს ჭრილობას, მაგრამ ერთგვარ მაგალითს და თანადგომას იგრძნობენ, იგრძნობენ იმას, რომ იმ უიარაღო ომში, რომელსაც ემიგრანტისა და ცხოვრების ომი ჰქვია, მარტონი არ არიან. და რომ არიან ემიგრანტები, რომლებიც იბრძვიან და იგებენ ომს:
"დიახ, მე ვარ "ემიგრანტი"! დიახ, მე ვუვლი მოხუცს! დიახ, მათ ვულაგებ! დიახ, მათ ვუსუფთავებ! დიახ, მე მათთან ვმუშაობ, მაგრამ მე "ვშრომობ", ჩემი შრომით ვინახავ ჩემ თავს და არა მარტო...

დიახ, მე ვარ მათი მომვლელი! მე არ მრცხვენია ჩემი შრომით ვიშოვო ფული... მე 27 წლის ვხდები და ჩემი შრომით ვარ 8 წელია. ჩემს თავს არაფერს ვაკლებ, ჩემს ოჯახს და არა მარტო. ვმუშაობ იმიტომ, რომ არ ვთხოვო მშობლებს. არ დავჯდე მათ ხარჯზე არ ვთხოვო სხვას, არ გავხდე მათხოვარი. დიახ, 8 წელი და თვეებია მე ოჯახი არ მინახავს. დიახ, მათ მონატრებაში ვარ, განა იმიტომ, რომ ეს სიამოვნებას მანიჭებს, არამედ ის მანიჭებს სიამოვნებას, რომ ამ ტანჯულ წლებს ჩემს ოჯახს, ჩემს მომავალს ვახმარ. იმიტომ, რომ არ თქვან, აი, ნახეთ ეს გოგო როგორ დაბეჩავდა, ქმარ-შვილი დაეღუპა და ოჯახის კისერზეაო.

არ მინდა ვინმემ ცოდვით და შეცოდებით შემომხედოს. სანამ შემეძლება დიახ, ვიმუშავებ თუნდაც დამლაგებლად, თუნდაც მოხუცის მომვლელად, მის დასაბანად და მის გასაწმენდად, ეს არ მეთაკილება. 

დიახ, მე 20  წლის გავხდი ემიგრანტი, ქვრივი, შვილმკვდარი, განადგურებული ვიძახდი  რად მინდა ცხოვრება, ის რაც და ვინც მიყვარს დავკარგე, მეც უნდა მოვკვდე-თქო! თუმცა, შევხედე ჩემს დედიკოს, მამიკოს თვალებში და მივხვდი, რომ ჯერ კიდევ ღირდა ცხოვრება და უნდა გამეგრძელებინა, მე ოჯახის კისერზე დაკიდებას, მათთვის ტვირთად დაჯდომას, გულგაგლეჯილმა ვარჩიე ემიგრანტობა, უცხო ქვეყანაში უცხო ხალხში უენოდ, ჩემი დაიკოს ამარა. უფალს და ჩემს დაიკოს მადლობა, თორემ მე მათხოვარი ვიქნებოდი, მე შესაცოდი დასაცინი ვიქნებოდი. 

მე კი ახლა ვამაყობ იმით, რაც ვარ, რასაც ვაკეთებ როგორც ვაკეთებ... არ ვიპარავ, არ ვმათხოვრობ და ჩემ მშობლების და არავის კისერზე არ ვარ...

მე არ მეთაკილება, არც მრცხვენია ვთქვა რომ კი, მე ვარ მომვლელი, მე ვარ დამლაგებელი, მე ვარ სხვა ქვეყნის ბებია-ბაბუების დამბანი, მათი საჭმლის გამკეთებელი, მაგრამ მე ამით არა მარტო ჩემ თავს, არამარტო ოჯახს, არამედ ბევრნაირ არამზადას ვარჩენ (ბიუჯეტში ფულის შეტანით)!მე არ მრცხვენია, მე არ ჩავხრი  თავს, არა, პირიქით, მე თავაწეული ვივლი!"