მშობიარობა ღია ცის ქვეშ, ზამთრის თოვაში და გაშვილებული გოგონა - იტალიაში მყოფი ექიმის მონათხრობი

იტალიაში მცხოვრები ქართველი ექიმი ლაურა ემრაშვილი, საქართველოში ყოფნისას პროფესიული მოვალეობის შესრულების პერიოდში მომხდარ, ამაღელვებელ ისტორიას იხსენებს. 

მკითხველს კი შევახსენებთ, რომ ლაურა ემრაშვილმა 10 წლიანი ემიგრაციის შემდეგ, ხელმეორედ დაიბრუნა პროფესია, ამჯერად იტალიაში. მილანის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერისტეტის დამთავრების შემდეგ ექიმის სტატუსი კვლავ დაიბრუნა.

„2005 წლის 11 იანვარია, თოვს და ბარდნის... დილას ველოდები ავტომობილს, რომ ჩემი სამსახურიდან, სასაზღვრო ზოლიდან, მივაღწიო რაიონულ ცენტრს და შემდეგ გზა თბილისისკენ, სახლში მივდივარ...
ამ დროს მომიახლოვდა ახალგაზრდა, ფეხმძიმე ქალბატონი, პატარა 5-6 წლის გოგონასთან ერთად, ქალბატონი, ცრემლიანი და შეშინებული თვალებით მეკითხება: თქვენ ხართ ექიმი? მე თქვენთან მოვდივარ მეზობელი სოფლიდან ფეხით, მგონი მშობიარობა დამეწყო...

რა ვუთხრა? როგორ მოვიქცე? ვერ დავტოვებ მარტოდ. გადაწყვეტილება წამებში მივიღე და ვიფიქრე რაიონულ საავადმყოფომდე მივაცილებ, იქ დავტოვებ და იზრუნებენ ქალბატონზეც და მის პატარებზეც, მე კი გავაგრძელებ ჩემს გზას.

ალბათ ნახევარი გზაც არ გვქონდა გავლილი, ქალბატონს დაეწყო მშობიარობა. გავჩერდით გზის ნაპირზე, თოვს და ბარდნის სასწაულად... დაიწყო მშობიარობა, ღია ცის ქვეშ, თოვს... მე ვეხმარები ქალბატონს და უფალს ვთხოვ დაგვეხმაროს... საუკუნედ მეჩვენება თითოეული წუთი, ნაყოფს უჭირს დედის სხეულიდან მოცილება...
არასოდეს დამავიწყდება პატარას ბუთქუნა, ლოყები და ფართოდ გახელილი თვალები, რომლებიც შველას მთხოვდნენ...

აღარ გავაგრძელებ, დაიბადა გოგონა თოვლის ფანტელებში, ორთქლი ასდიოდა მის აკანკალებულ სხეულს, ტიროდა ისე მთელ სამყაროს ესმოდა მისი ხმა, ვტიროდი მეც. ჯანმრთელი და თითქმის 4 კილოზე მეტი წონის, გოგონა... შევფუთე ჩემს ქურქში, ბავშვიც და დედაც და გადავიყვანე რაიონულ საავადმყოფოში, სადაც შესასვლელშივე გველოდებოდა მთელი შემადგენლობა სამედიცინო პერსონალისა, ცხელი წყლით სავსე პატარა ავზით და საჭირო ნივთებით...
ვკანკალებდით მეც, პატარაც და დედამისიც....
ბედნიერებისგან ვტიროდი, გადავრჩით!!
დედას და პატარას თითქმის ერთი კვირა არ ვაკლებდი ზრუნვას: საკვები, ტანსაცმელი და პატარას შევუძინე ყველაფერი ვარდისფერში, საბანიც კი....
შემდეგ გავიგე დედამ მისი პატარას გაზრდაზე და მოვლაზე უარი თქვა...  უარი თქვა უსახლკარობის და გაჭირვების გამო. 

გაუმართლაო პატარას. დასავლეთ საქართველოში, ძალიან კარგ ოჯახში დაიდო ბინა, ლაღი ბავშვობით იზრდებაო.... 
დღეს 17 წლის გახდა გოგონა, სახელს არ ვასახელებ შეგნებულად!
რას ვუსურვებ? ჯანმრთელი და ბედნიერი ქალბატონი გაზრდილიყოს!!
ბედნიერი ოჯახი შეექმნას და შვილებში და შვილის შვილებში, ბედნიერი ხანდაზმულობა ჰქონოდეს!!! 

არასდროს დამავიწყდება ის 11 იანვარი!!
გილოცავთ ყველას ვინც 11 იანვარს დაიბადეთ, მე მიყვარს ეს დღე!“ - წერს ლაურა ემრაშვილი.

აგრეთვე დაგაინტერესებთ:

📌 ემიგრანტობიდან ექიმობამდე - „ათი წელი დასჭირდა, ჩემი რეალური მიზნის მიღწევას, ათი ტკივილიანი და დარდიანი წელი“

📌 “ჩემი საქართველო აღარ დაბრუნდება?! ჩვენმა თაობამ დედა უტირა... “ - სოლომონ ნერგაძე

📌 შვილების აცრასთან დაკავშირებული უთანხმოების გამო, იტალიაში სულ უფრო მეტი ოჯახი ინგრევა

📌 ქალაქ ბარის, საკვირაო სკოლა “იმედი”-ს მოსწავლეებს შობის დღესასწაული მიულოცეს

📌 რომის პაპმა 16 ჩვილი მონათლა